Η  παραλία πλατειά, καστανή απλώνεται μπρος μου. Η αμμουδιά με τη ζέστα της καλοπιάνει το σώμα μου. Μες τα χέρια μου παίζουν μερικά πετραδάκια και εγώ αυθόρμητα, το πιο λείο, το πιο στρογγυλό το πετώ μέσα στη θάλασσα…

Παρασυρμένο από τα κύματα, ύστερα από τη βαρύτητα, η πορεία του τελειώνει στο βάθος του απέραντου γαλάζιου. Άραξε και αυτό μαζί με τα άλλα μύρια. Γυρνά δίπλα του όμως και βλέπει. Απλώνει την ψυχή του και βλέπει ότι με αυτό που είναι κοντά του, μοιάζει.

«Καλημέρα»,  λέει. «Γεια σου» απαντά το άλλο. «Ξέρεις», λέει το πρώτο, «ταξίδεψα πολύ, διέσχισα παραλίες  και αμμουδιές, γνώρισα βράχους, κοχύλια, πετράδια και πετραδάκια. Πικράθηκα πολύ, δέθηκα, πόνεσα, άφησα γωνιές, σκιές , κύματα και  μπουρίνια. Γέλασα πολύ, είδα πολλά, θυμήθηκα άλλα τόσα. Χάιδεψα, χέρια, πόδια, σώματα και μαλάκια.  Θέλω να ξέρεις, κουράστηκα! Το βλογημένο χέρι μ’ έριξε τώρα κοντά σου. Φοβήθηκα , ξέρεις. Το ‘θελα τόσο πολύ κάθε φορά μου με παρέσυρε το κύμα, να έλθω εδώ. Όμως μετάνιωνα και γυρνούσα πάλι, γαντζωνόμουνα στο τοίχος. Μήπως σ’ ενοχλώ»; «Όμοιό σου είμαι, καλά το είπες, και στις αμμουδιές ήμουν και εγώ παρόν. Μα εμένα με παρέσυρε το κύμα και μ’ έφερε εδώ. Βλέπεις κείνο το φύκι; Είναι η αυλή μου. Βλέπεις κείνο το κοχύλι; Είναι το σπίτι μου. Βλέπεις εκείνα τα βοτσαλάκια; Είναι τα παιδιά μου. Και εκείνο που λάμπει, ξέρεις τι είναι;  Είναι η “Πετρίνα” η γυναίκα μου. Κείνες οι ρωγμές στο νερό είναι οι ακτίνες από τον ήλιο, είναι και ο αγέρας που τις κάνει και χορεύουν. Ξέρεις τι είναι; Είναι η λευτεριά! Και νιώθω ώρες ώρες εκείνη την ασφυξία, νιώθω στιγμές στιγμούλες κείνο τον πόθο να την γευτώ! Εδώ όμως θα μείνω παντοτινά».

«Πόσο θα ‘θελα να ‘μαι κοντά σου», του απάντησε το “λείο πετραδάκι”.

« Μακάρι, όμως  κάποιο χέρι θα σε επιλέξει ξανά».

«Ναι το ξέρω, κάποιο χέρι θα με τραβήξει ξανά από τα βάθη του γαλάζιου, για να ξαναπαίξει μαζί μου»!

(Δ.Τ. από, «τα παραμύθια της ζωής», 1981)